آشتی با خود، فراتر از تأیید

دیدن واقعیت، ما را به مرحله دشوارتری می‌رساند: دیدن خودمان بدون آغاز فوریِ محاکمه. پذیرش خویشتن به این معنا نیست که هر کاری را که انجام داده‌ایم درست بدانیم. یعنی بتوانیم میان «کاری که کرده‌ایم» و «انسانی که هستیم» فاصله بگذاریم و واقعیت احساسات و افکارمان را انکار نکنیم. شاید آشتی با خود از جایی آغاز شود که دیگر برای پذیرفته‌شدن توسط خودمان، مجبور نباشیم بی‌نقص باشیم.