تصمیمی که در کودکی برای تمام عمرمان گرفتیم (۴/۸)

گاهی با وجود تمام موفقیت‌ها، تهِ دلمان احساس می‌کنیم هنوز چیزی کم است. انگار دیگران همیشه بهتر، قوی‌تر یا «بلدتر» از ما هستند و ما فقط سعی می‌کنیم خودمان را به آن‌ها برسانیم یا ضعف‌های پنهانی‌مان را از چشم بقیه دور نگه داریم. در این قسمت، به ریشه‌ی این احساسِ دائمیِ «کم‌بودن» می‌پردازیم. وضعیتی عاطفی که در سال‌های اول زندگی شکل گرفته و به آن می‌گوییم: «من خوب نیستم، اما تو خوبی». بررسی می‌کنیم که چگونه این برداشتِ اولیه، به زیربنای تمام رفتارهای دفاعی ما در بزرگسالی تبدیل می‌شود. شاید با بازگشت به آن نقطه، متوجه شوید که آن حسِ قدیمیِ بی‌کفایتی، نه یک حقیقتِ محض، بلکه تنها تصمیمی است که یک کودک در دنیایی بسیار بزرگتر از خودش گرفته است.